ਜਰਮਨੀ ਦੀ ਯਾਤਰਾ: ਜਰਮਨੀ ਦੀ ਇਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਯਾਤਰਾ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਫੋਟੋਆਂ

ਜਰਮਨੀ ਦੀ ਯਾਤਰਾ: ਜਰਮਨੀ ਦੀ ਇਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਯਾਤਰਾ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਫੋਟੋਆਂ


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

ਅਰਿਨਰ ਕਰੋ!

ਜਰਮਨੀ ਦੀ ਯਾਤਰਾ

ਮੀਮਾਂ ਅਤੇ ਐਲਬਾ ਵਿਚ 4 ਕੁੱਤੇ, ਕੈਂਪਰ ਅਤੇ, ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੁਸਬੈਂਡ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਰਮਨ ਵਿਚ ਸਭ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ 23 ਮਈ 2003 ਰਵਾਨਗੀ ਐਚ. 10.30 - 0.00 ਕਿਮੀ

ਇਸ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਅਬਾਦੀ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ: ਤਿੰਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚਾਰ ਚੀਹੁਆਹੁਆਸ.

ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਂਤ ਸੰਤੁਲਨ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਨ ਲਈ ਪੇਪਿਟੋ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਸਧਾਰਣ ਰਾਣੀ ਬੋਨੀਤਾ ਦੁਆਰਾ ਰਚਿਤ ਹੈ (ਪਿਛਲੀਆਂ ਗਰਮੀਆਂ ਤੋਂ, ਅਸੀਂ ਯੂਰਪ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਅਤੇ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਸਫ਼ਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ.) ਉਸਦੀ ਧੀ ਕੁਰੀਡਾ, ਕੋਮਲ ਫੋਕੋਮਲਿਕ ਬਚੀ, ਇੱਕ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਣ ਵਾਲੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇੱਕ ਮੰਦਭਾਗਾ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਜਨਮ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਤੰਦਰੁਸਤ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਰਾਹ ਲਈ ਡਾਂਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਥੱਕ ਗਈ.

ਕਵੇਰੀਡਾ, ਸੰਘਰਸ਼ਸ਼ੀਲ ਅਤੇ ਠੋਕਰਾਂ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੁਆਰਾ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ. ਪਿਆਰ ਨਾਲ "ਜ਼ੈਂਪਾਨੇ" ਦਾ ਉਪਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਲਗਭਗ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਅਪੰਗਤਾ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ, ਦੌੜ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਪਿਲੰਟਰ ਜਿੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੜਕਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਰਫਤਾਰ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਸੰਪੂਰਨ ਸੰਤੁਲਨ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਿਵਾਏ ਨੱਕ 'ਤੇ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਫਸਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ. ਗ੍ਰਿਫਤਾਰੀ ਦੇ ਪਲ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹਿਲਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲੰਗੜੇ ਹੋਏ ਗੋਲਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ.


ਰੈਮਨ


ਪਕੋ

ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਰੈਮਨ ਜੰਗਲੀ ਭੀੜ ਦੇ ਜ਼ੈਰੀਏਟ੍ਰਿਕ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ' ਤੇ ਇਕ ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇਸਦੀ ਪਰਵਾਹ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਦਰਦ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ ਗਧੇ ਵਿਚ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਇਕ ਪੂਰਨ ਬਜ਼ੁਰਗ ਪਕੋ, ਜੋ 17 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਇਕ ਚਮਤਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ ਅਤੇ 12 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਰੈਮਨ ਦੀ "ਜਵਾਨ" ਵਧੀਕੀਆਂ ਦਾ ਪਸੰਦੀਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੈ .

ਅਸੀਂ ਉਸ ਅਤੀਤ ਦੀ ਯਾਦ ਦੁਆਰਾ ਸਵਿਟਜ਼ਰਲੈਂਡ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਗਲ਼ੇ ਨੂੰ ਕੱਸਦਾ ਹੈ.

ਸਾਰੋਨੋ, ਟੂਰਟੇ, ਲੋਮਾਜ਼ੋ, ਪਿਆਨਬੋਸਕੋ: ਯਾਦਾਂ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿਚ ਫਸੇ ਨਾਮ, ਜੋ ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਤੁਰੰਤ ਸਤ੍ਹਾ 'ਤੇ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਕ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜ਼ਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਕਦੇ ਅਤੀਤ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ.

ਸਾਲਾਂ, ਮਹੀਨਿਆਂ, ਦਿਨ, ਘੰਟਿਆਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੜਕਾਂ 'ਤੇ ਉੱਕਰੀ ਹੋਈਆਂ ਮੇਰੀ ਧੀਆਂ ਦੁਆਰਾ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੁਆਰਾ, ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇਹ ਜਾਣ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਹੈ ਕਿ ਟੀਚਾ ਉੱਥੇ ਸੀ, ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਸੀ. ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਲੱਭੋ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ; ਕਿਸੇ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਗਿਆਰਾਂ ਸਾਲ ਇੱਕ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾਓ ਅਤੇ ਫੇਰ ਇਸ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਵੋ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਵੋ.

ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਕ ਦਿਨ ਮੇਰੀ ਧੀ ਸਾਡੇ ਘਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਖਰੀਦ ਲਵੇਗੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਇਕ ਕਵਿਤਾ ਵਿਚ, "ਸਾਡੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮਾਂ". ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਰੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਕ ਵਾਅਦਾ ਉਸ ਜਾਦੂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੇਗੀ. ਇਹ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖੇਗਾ.

ਸ਼ਨੀਵਾਰ 24 ਮਈ 2003 ਰਵਾਨਗੀ ਐਚ. 10.30 - ਕਿਮੀ 690

ਅਸੀਂ ਸ਼ਵਾਰਜ਼ਵਾਲਡ (ਬਲੈਕ ਫੌਰੈਸਟ) ਦੁਆਰਾ ਬੈਡਨ ਬੇਦੇਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ.

ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਘਾਟੀ ਦੇ ਤਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਨਿਰਮਲ ਅਤੇ ਨਿਯਮਬੱਧ ਪਿੰਡਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਨਿਰੰਤਰ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਰਮ ਪਹਾੜੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਬਨਸਪਤੀ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ. ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸ਼ਵਾਰਜ਼ਵਾਲਡ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰਾਂ, ਐਸਿਡ ਬਾਰਸ਼ ਦੇ ਖੋਰ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਦੈਂਤਾਂ ਦੇ ਭੂਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਮਹਾਨ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਨੈਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨੀ ਕੋਨਰਾਡ ਲੋਰੇਂਜ, ਤੀਹ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿੰਦਿਆ ਗਿਆ ਸੀ.


ਕਾਲਾ ਜੰਗਲ

ਅਸੀਂ ਇਕ ਰਾਸਥੋਫ (ਪਿੱਚ) ਤੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਹਾਈਜੀਨਿਕ ਟ੍ਰੌਲ ਲਈ ਉਤਰਨ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ.

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵੱਧਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਰੱਖਦਿਆਂ ਕਿ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਭਰ ਰਹੀਆਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡਿੱਗਣ, ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਮੈਂ ਰੋਮਨੋ ਨੂੰ ਪੇਪਿਤੋ ਨਾਲ ਬੁੜ ਬੁੜ ਕਰਦਿਆਂ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਅਤੇ ਦਿਲੋਂ: "... ਓ ਪੇਪੀ, 'ਏ ਕੁਝ ਨਹੀਂ?' . ਅਸੀਂ ਕਾਲੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹਾਂ, 'ਕੀ ਦਰਖ਼ਤ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹਨ? !!! ... "

ਪੇਪਿਟੋ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਤੱਥ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਨਹੀਂ ਜਾਪਦਾ ਕਿ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਸਿਖਰ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਡਰਗ੍ਰਾਉਂਡ ਦੇ ਨਿਮਰ ਛੋਟੇ ਪੌਦਿਆਂ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੀ 10 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ , ਬਹੁਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੀ, ਪਰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਚਿਹੁਹੁਆ ਦੀ ਲੱਤ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਵਧੇਰੇ suitedੁਕਵਾਂ ਮੰਨਦਾ ਹੈ.

ਤੜਕੇ ਦੁਪਹਿਰ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਬਦਨ ਬੇਦੇਨ, ਪਿਛਲੀਆਂ ਸਦੀਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਪਾ ਕਸਬੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਾਂ, ਰ੍ਹੋਡੈਂਡਰਨ, ਅਜ਼ਾਲੀਆ, ਗੁਲਾਬ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸੁਗੰਧਤ ਸੁਭਾਅ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗਹਿਣਾ ਸੈਟ ਕੀਤਾ; ਰੁੱਖ ਇੰਨੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਹਨ ਜਿੰਨੇ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਰਹੱਸਮਈ ਪੌਦੇ ਸਮਾਰਕ.

ਇੱਥੇ ਇਕ ਕੇਂਦਰੀ ਯੂਰਪੀਅਨ ਮਾਹੌਲ ਹੈ, ਨਿਰਲੇਪਤਾ ਅਤੇ ਦੇਖਭਾਲ, ਵਿਵੇਕ ਅਤੇ ਸੁਧਾਈ ਤੋਂ ਬਣਿਆ.

ਸਭ ਕੁਝ ਉਵੇਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਬਿਲਕੁਲ ਸਹੀ. ਕੋਮਲਤਾ, ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਦਿਆਲਤਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਡਰਾਈਵਰ ਨੂੰ ਗੇਂਦਬਾਜ਼ ਦੀ ਟੋਪੀ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਵੇਂ ਵੀ ਕਾਰਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸਾਫ਼, ਖੜੀ ਅਤੇ ਦੇਖਭਾਲ, ਨਿਰਮਲ, ਇਕ ਅਜਿਹੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਜਾਣੂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਕ ਪੁਰਾਣੇ ਯੁੱਗ ਦੀ ਇਕ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਸਪੇਸ, ਬੇਲੇ ਈਪੋਕ, ਪਰ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਸਜਾਵਟ ਵਿਚ ਚਿੱਟੇ ਵਿਸਾਰੀਆ ਬੈਕਾਂ ਦੇ ਲੰਗਰ ਵਿਚ ਅਜੇ ਵੀ ਅਨੁਭਵੀ ਹੈ. ਕੱਚ ਜਾਂ ਰੇਲਿੰਗ ਦੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝਾੜੀਆਂ ਦੀ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਬੇਤੁਕੀ inੰਗ ਨਾਲ


ਬਦਨ ਬੇਦੇਨ


ਬਦਨ ਬੈਡੇਨ ਗਾਜ਼ੇਬੋ

ਚੌਕ ਵਿਚ, ਕੈਸੀਨੋ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਗਾਜ਼ੇਬੋ ਵਿਚ, ਚਾਰ ਵਜੇ ਆਰਕੈਸਟਰਾ, ਇਕ ਮੰਗੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਨਤਾ ਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ, ਮਾਹਲਰ ਦਾ ਸੰਗੀਤ ਖੇਡਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ.

ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਪਤੀ. ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਉਸਦੀ ਦੁਨੀਆ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਨਾਨਕੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ, ਉਸਦੇ ਕੇਂਦਰੀ ਯੂਰਪੀਅਨ ਮੂਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਵਧਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸਦਾ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ, ਉਸਨੂੰ ਪਛਤਾਉਂਦਾ ਹੈ.

ਬੇਸ਼ੱਕ, ਮੱਧ ਇਟਲੀ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਸ਼ਾਂਤ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਗੂੰਜਦੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਮਿਲਦੇ ਹਨ. ਉਸਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬਾਕੀ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਚਲੇ ਜਾਣਾ, ਕੁਝ ਰੀਤੀ ਰਿਵਾਜ਼ਾਂ, ਕੁਝ ਰਸਮਾਂ, ਕੁਝ ਭੋਜਨ, ਕੁਝ ਸੁਆਦ, ਕੁਝ ਖੁਸ਼ਬੂ ਉਸਦੇ ਲਈ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਈ ਹੈ.

ਉਹ ਯਾਦ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਈ ਵਾਰ ਭਾਵਨਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਤਕ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਸੰਗੀਤ ਦੁਆਰਾ, ਇਕ ਚਿੱਤਰ ਦੁਆਰਾ, ਕਿਸੇ ਅਚਾਨਕ ਅਤਰ ਦੁਆਰਾ.

ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸ ਕੇਂਦਰੀ ਯੂਰਪੀਅਨ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਦੋ ਸਦੀਆਂ ਤੱਕ ਇਸ ਦੇ ਸੁਧਾਰੇ ਹੋਏ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਅਤੇ ਨਿਰਲੇਪਤਾ ਨਾਲ ਨਿਰਲੇਪ ਹੈ.

ਐਤਵਾਰ 25 ਮਈ ਰਵਾਨਗੀ ਐਚ. 10.20 - ਕਿ.ਮੀ. 1111

ਅਸੀਂ ਵਰਮਜ਼ (ਰੇਨਲੈਂਡ-ਪਫਾਲਜ਼ ਵਿਚ ਕੈਲਟਿਕ ਮੂਲ ਦਾ ਇਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸ਼ਹਿਰ) ਦੇ ਨੇੜੇ ਇਕ ਮਾੜੀ ਸੁਵਿਧਾ ਨਾਲ ਲੈਸ ਕੈਂਪਸਾਈਟ ਵਿਚ ਸੌਂ ਗਏ, ਪਰ ਇਕ ਮਨਮੋਹਕ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿਚ, ਰਾਈਨ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਬਨਸਪਤੀ ਨਾਲ ਸੁਜਿਆ.

ਐਸ ਐਸ ਮਨਮੋਹਨ, ਜਰਮਨੀ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਜੋਖਮ ਭਰਪੂਰ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ "ਯੂਰਪੀਅਨ ਮਿੱਟੀ ਗਰੱਭਧਾਰਣ ਮੁਹਿੰਮ" (ਜੋ ਅੰਡੇਲੂਸੀਆ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਸਫਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ ਥੋੜਾ ਘੱਟ) ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਸਾਡੇ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ. 'ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਰੋਮਨੋ , ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਵੇਲੈਟਰੀ ਤੋਂ ਸੀਯੇਨਾ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ, ਗ਼ੈਰ-ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਹੰਕਾਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਹਰੀ ਪਲਾਸਟਿਕ ਦੀ ਵੱਡੀ ਬੋਰੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਬੂੰਦਾਂ ਦੇ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਲਈ ਇਕ ਪਾਈਪ ਅਤੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੁਆਰ ਦੇ ਨਾਲ ਪੂਰਾ (ਕੁੱਤਿਆਂ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਮੱਧਮ) ਹਰੀ ਬੈਗ ਕਾਫ਼ੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ).

"ਇਸ ਨਾਲ," ਰੋਮਨੋ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ, "ਸਾਨੂੰ ਹੁਣ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ: ਅਸੀਂ ਵਧ ਸਕਦੇ ਹਾਂ!"

"ਹਾਂ" ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਇਕ ਗੰਭੀਰ ਸ਼ੱਕ ਦੁਆਰਾ ਵਿੰਨ੍ਹਿਆ ਸੋਚਿਆ, "ਪਰ ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਵਜ਼ਨ ਕਰੇਗਾ ਜਦੋਂ ਇਹ ... ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?!". ਮਾਣ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਨਵੇਂ ਉਪਕਰਣਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ.

ਕਦੇ ਵੀ "du ਕੈਬਨਿਟ ਚਿਮਿਕ" ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਨਾ ਕਰਨਾ ਵਧੇਰੇ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਜਬਰਦਸਤ ਸੀ. ਵੇਰਵਿਆਂ ਵਿਚ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਇਕ ਨਿਸ਼ਚਤ ਬਿੰਦੂ ਤੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੂਟਕੇਸਾਂ ਲਈ ਟਰਾਲੀ ਦੀ ਮਦਦ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਅਣਚਾਹੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦਾ ਇਕ ਵੱਡਾ ਥੈਲਾ ਪਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਤੋਂ ਲਈ ਵਰਤੀ ਸੀ, ਨਾ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮਗਰੀ ਦੇ ਕੁਝ ਅਣਇੱਛਤ ਸਪਿਲਿੰਗ ਲਈ.

ਐੱਸ ਐੱਸ ਦੀਆਂ ਨਾ ਭੁੱਲੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਤੋਂ ਘਬਰਾਉਂਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਕੁੱਤੇ ਦੀਆਂ ਥੈਲੀਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ ਉਹ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਰੋਮਨੋ ਬੈਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਟਰਾਲੀ ਅਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਪਖਾਨੇ ਵੱਲ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੀਮਾਂ ਟਾਇਲਟ ਬ੍ਰਸ਼ ਲੈਣ ਲਈ ਭੱਜ ਗਈ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ … ਡ੍ਰੌਸ ਦੀ ਅਣਇੱਛਤ ਸ਼ੈਡਿੰਗ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਟਰੇਸ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਧ.

ਜਦੋਂ, ਸਾਡੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੇ, ਬਚੇ ਹੋਏ ਖ਼ਤਰੇ ਲਈ ਚੱਕਰ ਆਉਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਰੋਮਾਨੋ ਨੂੰ ਉਤਾਰਨ ਦੇ ਇੰਚਾਰਜ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਦਿਲ ਦਾ ਦੌਰਾ ਪੈਣ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਾਇਆ, ਉਸਦੀ ਬੋਰੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ, ਟਰਾਲੀ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੁਆਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ. ਪੌੜੀਆਂ ਦੇ, ਸ਼ਾਵਰਾਂ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਪਖਾਨੇ ਲਈ ਬੇਚੈਨ. ਡਬਲਯੂਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਐਸਐਸ ਦੇ ਡਰ ਅਤੇ ਤਣਾਅ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝੇ ਬਗੈਰ ਵੀ ਲੰਘ ਗਿਆ ਸੀ.

ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੋਂ ਬੈਗ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ਿਲ 'ਤੇ ਲੈ ਗਏ, ਮੀਮਮਾ ਨੇ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਓਪਰੇਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਚਾਰਜ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਬੰਧਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਸਦੇ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਤੇ, ਪਾਣੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਿੰਸਾਂ ਲਈ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੋਮਨੋ ਨੇ ਅਨਲੋਡਿੰਗ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਸੀਂ ਲਗਭਗ ਬੇਹੋਸ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ.

ਜਰਮਨਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਜਲਦੀ ਠੀਕ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪਖਾਨੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈਰੇਨ (ਆਦਮੀ) ਸਾਨੂੰ ਇਕ ਵਿਹਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ.

ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਲਾਸਟਿਕ ਦੇ ਦਸਤਾਨੇ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਤਾਰ ਲਏ, ਅਸੀਂ ਫੋਲਡ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਰੰਗੇ ਅਤੇ ਸਾਫ ਹਰੇ ਹਰੇ ਬੈਗ ਨੂੰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਅਗਲੇ ਮੌਕਿਆਂ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਅਸੀਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦੇ ਤਿਲਾਂ' ਤੇ ਇਕ ਧਿਆਨ ਭਟਕਾਇਆ ਇਹ ਵੇਖਣ ਲਈ ਕਿ ਕੀ ਸੰਭਾਵਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਹ ਧੋਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ. ਟਰੇਸ, ਖ਼ਤਰੇ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਬੈਗ ਸੁੱਟੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖੀ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਵਰਤੇ.

ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸਜਾਵਟ ਦੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ ਕੀਤੇ ਬਗੈਰ, ਕੈਂਪਸਾਈਟ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਥੌੜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ: "... ਸਾਨੂੰ ਕੱਲ੍ਹ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਹਿੰਮਤ ਕਿੱਥੋਂ ਮਿਲੇਗੀ? ..." .


ਕੀੜੇ ਗਿਰਜਾਘਰ

ਕੀੜੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਦੂਤਘਰ ਤੋਂ ਭਟਕਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਕੈਂਪੇਰੋਜ਼ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇਹ ਹੈ: ਨਿਰੰਤਰ ਤਬਦੀਲੀ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੁੱਖ!

ਅਸੀਂ ਬਰਗੁਨਡਿਅਨਜ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਾਜਧਾਨੀ ਕੀੜੇ ਦੇ ਗਿਰਜਾਘਰ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਲੀਟਫ੍ਰਾਏਨਕੀਰਚੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਵਾਈਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਮੈਅ ਦੇ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਬਾਗ਼ਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਚਰਚ ਹੈ, "ਲੀਟਫ੍ਰਾਏਨਮਿਲਚ" (ਸ਼ਾਬਦਿਕ "ਮੈਡੋਨਾ ਦਾ ਦੁੱਧ) "), ਪਰ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਖਰੀਦ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਕਰੀ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਬੰਦ ਹੈ. ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਮਿੰਜ (ਮੇਨਜ਼) ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ ਜਿਥੇ ਗੁਟੇਨਬਰਗ ਨੇ 15 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਮੱਧ ਵੱਲ ਪ੍ਰਿੰਟਿੰਗ ਲਈ ਚੱਲ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕਾ. ਕੱ .ੀ.

ਰਾਈਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਡੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿਚ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਸ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ: ਰਾਈਨ ਦਾ ਸੋਨਾ, ਨਿਬੇਲੰਗਸ, ਡਰੈਗਨ, ਅਰੰਭਕ ਮੱਧ ਯੁੱਗ ਦੇ ਸੈਲਟਿਕ ਨਾਈਟਸ. ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਫੁਹਾਰੇ ਅਤੇ ਚਿੱਤਰ ਜੋ ਇਕ ਜਰਮਨਿਕ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਭੂ-ਮੱਧ ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੁਬਾਰਾ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਦਿਲਚਸਪ ਅਤੇ ਰਹੱਸਮਈ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਗੰਭੀਰ ਅਤੇ ਉਦਾਸ ਹਨ.

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਰਾਇਨ ਦੇ ਕੰhੇ ਸ਼ਾਬਦਿਕ encੰਗ ਨਾਲ ਡੇਰਾ ਲਾਇਆ, ਲਗਾਤਾਰ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਤਿੱਖੇ, ਚੁੱਪ ਚਿਓਨੀ, ਪਾਰ ਕੀਤੇ ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਡੱਬੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਉਡਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਪਾਰ ਕੀਤੇ.

ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਲੰਘਣ ਯੋਗ ਜਲ ਮਾਰਗ ਜਿਹੜਾ ਸਰਹੱਦਾਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੌਮਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ.

ਨਦੀ ਇੱਕ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਤੇ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਸੰਘ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ; ਕਈ ਵਾਰ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਰਸਤਾ ਹੈ.


ਰੇਨੋ

ਮੀਮਾ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਦਰਅਸਲ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਚਾਚੇ ਦੀ ਨਾਟਕੀ ਕਹਾਣੀ, 8 ਸਤੰਬਰ 1943 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੀਸਾ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਸਵਿੱਸ ਸਰਹੱਦ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਜਰਮਨੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੇਬਰ ਕੈਂਪ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤੀ ਗਈ.

ਉਹ ਸਵਿਟਜ਼ਰਲੈਂਡ ਦੀ ਸਰਹੱਦ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਰਾਾਈਨ ਵਿਚ ਭੱਜਣ ਅਤੇ ਤੈਰਨ ਵਿਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਏ.

ਉਸਦਾ ਪਿਤਾ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕੰoreੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕੰ hoੇ ਲਹਿਰਾਇਆ, ਸਵਿਸ ਦੁਆਰਾ ਤੁਰੰਤ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸਦਾ ਭਰਾ, ਇੱਕ ਭੱਜਣ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀ ਜੋ ਡੁੱਬਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਚੀਕਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਉਹ ਕਿਰਤ ਤੇ ਵਾਪਸ ਪਰਤ ਆਏ ਡੇਰੇ.

ਦੇਰ ਰਾਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਮੀਮਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਸਖਤ ਤੌਰ ਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ, ਪਰ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੱਕ ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਸੋਗ ਕੀਤਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿ ਉਹ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ.

ਯੁੱਧ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿਚ ਇਹ ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਸੀ ਜੋ ਆਪਣੀ ਕਥਿਤ ਮੌਤ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਘਰ ਪਰਤਿਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੀਮਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਰੈਡ ਕਰਾਸ ਦੁਆਰਾ ਸਵਿਟਜ਼ਰਲੈਂਡ ਵਿਚ ਸਹਾਇਤਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਇਟਲੀ ਵਾਪਸ ਪਰਤ ਰਿਹਾ.

ਜਦੋਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ ਸਾਗਰ ਵੱਲ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਵਿੱਚ ਝੁਕਦੇ ਹਾਂ, "ਫਾਦਰ ਰੇਨੋ" ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਟਿonਟੋਨਿਕ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸਦੇ ਬਨਸਪਤੀ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਹਰੇ ਰੰਗ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਦੇ ਇੱਟ ਲਾਲ, ਤਿੱਖੀ ਕਾਲੀ ਛੱਤਾਂ ਵਿੱਚ encੱਕੇ ਹੋਏ ਅਤੇ opਲਾਨੇ ਨਾਲ. , ਇਸਦੇ ਮੁimਲੇ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ, ਗੰਭੀਰ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ.

ਸੋਮਵਾਰ 26 ਮਈ 2003 ਰਵਾਨਗੀ ਐਚ. 11 ਕਿਮੀ - 1.216

ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵਾਂਗ, ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਮੈਨੂੰ ਲੁਭਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਲੁਭਾਉਂਦੀ ਹੈ.


ਬੋਪਪਾਰਡ

ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸੋਚਣ ਲਈ ਚੱਕਰ ਆਉਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿੰਨਾ ਜੀਵਨ, ਕਿੰਨਾ ਇਤਿਹਾਸ, ਕਿੰਨਾ ਦੂਰ ਦਾ ਅਤੀਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਦਲਵੇਂ, ਨਾ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨਾਲ. ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਜਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ.

ਅਸੀਂ ਬੋਪਪਾਰਡ ਦੀ ਇਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਾਲੀ ਪਿੰਡ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਇਕ ਅਚਾਨਕ ਅਤੇ ਸਹੀ, ਰਾਇਨ ਦੇ ਖੱਬੇ ਕੰ onੇ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਅੱਗੇ ਤੋਂ, ਕੋਬਲੇਨਜ਼ ਵੱਲ, ਵਿਆਪਕ, ਵਿਵਸਥਿਤ ਬਾਗ, ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਇਸਦੇ ਖੱਬੇ ਕੰ bankੇ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ. ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸਮਰੂਪੀ ਗ੍ਰਾਫਿਕਸ.

ਰੇਨੋ ਅੰਗੂਰੀ ਬਾਗਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ, ਰੋਮਨੋ ਅਤੇ ਮੀਮਾਂ ਰਾਈਜ਼ਲਿੰਗ ਲੋਰੇਲੀ ਉੱਤੇ ਸਟਾਕ ਰੱਖਦੇ ਹਨ.

ਰੇਨੀਸ਼ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ “ਕਿੱਟਸ” ਸ਼ਬਦ ਮੋਟੇ, ਭਾਰੀ ਅਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਆਮ ਵਰਤੋਂ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈ. ਦਰਅਸਲ ਕੁਝ ਇਮਾਰਤਾਂ, ਕੁਝ ਬੁੱਤ ਬਚੇ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਾਰਜ਼ੀਪਨ ਦੇ ਬਣੇ "ਹੰਸ ਅੰਡ ਗਰੇਟਲ" ਦੇ ਛੋਟੇ ਘਰਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ.


ਰਾਈਨ ਦੀ ਮੋਸੇਲ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ

ਇਹ ਜਰਮਨ ਭਾਸ਼ਾ, ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਮੈਂ ਦਸ ਤੋਂ ਵੀਹ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਘੱਟ ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੱਗਣ ਲੱਗਦੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇਕ ਦਿਨ ਵਿਚ ਲਗਭਗ ਪੰਜ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਖ ਵੱਖ ਬਹੁਵਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ, ਇਸ ਦੁਆਰਾ ਘੱਟ ਰੱਦ ਕੀਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ. ਅਣਜਾਣਤਾ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ, ਅਣਜਾਣ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਵਿਆਕਰਣ ਨਿਰਮਾਣ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਗਈ.

ਅੰਡੇਲੂਸੀਆ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ, ਮੀਮਾਂ ਨੂੰ ਠੰਡੇ ਸ਼ਾਵਰ ਨਾਲ ਭਜਾਉਣਾ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਰਕ ਦੇ ਬੱਦਲ ਦੁਆਰਾ ਫੈਂਟੋਜ਼ੀ. ਜਿੰਨੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਹ ਇੱਕ ਚੰਗੀ, ਨਿੱਘੀ ਸ਼ਾਵਰ ਸ਼ਾਵਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਓਨੀ ਹੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਟੂਟੀਆਂ (ਸਾਰੇ) ਉਸ ਨੂੰ ਲੁਭਾਉਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ: ਉਹ ਇੱਕ ਜਾਦੂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਜਾਪਦਾ ਹੈ!

ਰੋਮਨੋ ਅਤੇ ਮੈਂ, ਸ਼ਾਵਰਾਂ ਦੇ ਘੱਟ ਸ਼ੌਕੀਨ, ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਾਕਾਮੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ਰਮਸਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਵਟ ਹੋਣ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਯੂਰਪ ਦੇ ਇੱਕ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਸਿਰੇ ਤੱਕ.

ਮੰਗਲਵਾਰ 27 ਮਈ ਰਵਾਨਗੀ h.10.30 - ਕਿ.ਮੀ. 1.369

"ਡੇਰ ਵਾਟਰ ਰੇਨ" ਸੱਚਮੁੱਚ ਇੱਕ ਪਿਆਰਾ ਪਿਤਾ ਹੈ: ਉਹ ਇੱਕਜੁੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੁੜਦਾ ਹੈ, ਟ੍ਰਾਂਸਪੋਰਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਾਈਡਾਂ ਅਤੇ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ.

ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਰੋਚਕ ਭੀੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਠਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਨੂੰ ਜੋੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਧਿਐਨ, ਕੰਮ ਅਤੇ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਬੰਧਨ ਬੁਣਦੀਆਂ ਹਨ. ਪਾਣੀ ਇਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਫੈਬਰਿਕ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਇਕ ਰਲਗੱਡੀਆਂ ਵਜੋਂ, ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਜੋਂ.

ਇਹ ਮਹਾਨ ਨਦੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੌਮਾਂ ਲਈ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਿਤਾ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਨਹਾਉਂਦੇ ਹਨ: ਉਹ ਆਪਣੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਰੂਪ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ. "ਫਾਦਰ ਰੇਨੋ" ਹੰਕਾਰੀ ਚਿੱਟੇ ਹੰਸਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ 'ਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ.

ਅੱਜ ਰਾਤ ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਕ ਕੈਂਪ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿਚ ਸੌਂਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਟਰੇਡੇਟ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇਕ ਰਿਹਾਇਸ਼ੀ ਕੇਂਦਰ, ਪਿਆਨਬੋਸਕੋ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਪਛਤਾਵਾ ਹੋਰ ਪ੍ਰਚੰਡ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਕਈ ਵਾਰ ਅਸੀਂ ਹੈਰਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਪਿਆਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਵਾਪਰਿਆ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਅਫਸੋਸ ਦੀ ਚੀਕਦੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਬਿਨਾ ਦੌੜੇ, ਇਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਫੜ ਲਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਰੀ ਜਿੰਦਗੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੂਰਾ ਦਿਲ ਸੀ ... ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ.

ਪਰ ਇਸ ਨੇ ਕੀਤਾ. ਮੇਰਾ ਜਾਦੂਗਰੀ ਜੰਗਲ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਅਤੇ ਉਸ ਜੀਵਨ ਦਾ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਘਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਦੇ ਕੰ springੇ ਤੇ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਘਾਟੀ ਦੀਆਂ ਲੀਲੀਆਂ, ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਅਤੇ ਬਗੀਚੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇਟਸ ਬੇਦੀਅਸ ਮਸ਼ਰੂਮਜ਼, ਸਦਾ ਲਈ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਏ ਹਨ.


ਪਿਆਨਬੋਸਕੋ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ

ਸਰਦੀਆਂ ਵਿਚ, ਚੰਦਨੀ ਰਾਤ ਵੇਲੇ, ਬਰਫ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਚੁੱਪ, ਸਿਰਫ ਸ਼ਾਖਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਬਰਫ ਦੀ ਨੀਂਦ ਟੂਡੇ ਦੁਆਰਾ ਰੁਕ ਗਈ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਲੈ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਤਣੇ ਬਾਹਰ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ ਰੇਸ਼ਮੀ ਚਿੱਟੇਪਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਾਲਾ.

ਤੁਸੀਂ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ iledੱਕੇ ਹੋਏ ਪਰਦੇ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਰੰਗਦਾਰ ਕੋਟ ਦੇ ਗਨੋਮ, ਚਾਨਣ ਦੇ ਕਤਾਰਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਲਪਨਾਸ਼ੀਲ ਜੀਵ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਾਂ ਬਰਫ ਦੇ ਬਹੁਤ ਹੀ leੱਕਣ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ coveredੱਕਣਗੇ, ਹੱਥ ਦੁਆਰਾ, ਉਹ ਬੁਣਦੇ ਹਨ. ਬਿਨਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਚੱਕਰ.

ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਨਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹਰੇ ਹਰੇ ਫੇਫੜੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਸੂਖਮ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਨੂੰ ਹੜ੍ਹ ਆ ਗਿਆ.

ਪਿਆਨਬੋਸਕੋ ਵਿੱਚ, ਧਾਰਾ ਦੁਆਰਾ ਦੱਬੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਬਿਰਛ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਦੋਗੱਪੇ ਤਣੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਜੋ ਹੁਣ ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮੰਦਭਾਗੀ ਪੂੜੀ ਮਿਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਅਲਰਜੀ ਦੇ ਦਮੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਿਆ. ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਦੇਖਭਾਲ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਸਮਰਪਣ ਲਾਇਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੋਲਾ, ਸਾਡੀ ਚਿੱਟੀ ਬਿੱਲੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕੂੜੇਦਾਨਾਂ ਦੀ "ਮਾਂ ਹਿੰਮਤ".

ਮੈਂ ਲੋਲਾ ਨੂੰ ਇਕ ਫੁੱਟਪਾਥ ਦੇ ਨਾਲੇ ਵਿਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਮਿਲਾਨ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਡੀ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਾਡੀ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਸੀ, ਜਦ ਤਕ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮ੍ਰਿਤਕ, ਸ਼ਾਇਦ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲੀ, ਪਿਆਨਬੋਸਕੋ ਵਿਚ ਫਾਟਕ ਦੇ ਬਾਹਰ ਲੱਗੀ.

ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਮਿੰਨੀ ਅਤੇ ਲੋਲਾ ਦੇ ਦੋਸਤ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਹੁਣ ਇਕਠੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੇੜੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਧੁੱਪ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਗਮਲੇ ਵਾਂਗ coversੱਕਦਾ ਹੈ.

ਉਹ ਪੇਂਡੂ ਜਿਥੇ ਮੈਂ ਹੁਣ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਲੀਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸਫੋਟਕ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਵਿਚ ਲੱਕੜ ਦਾ ਰਹੱਸਮਈ ਜਾਦੂ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਪੱਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚਿਓਰੋਸਕੋਰੋ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਠੰਡਾ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਦਰੱਖਤਾਂ ਦਾ, ਜੋ ਕਿ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿੱਜਦੇ ਹਨ ਪਰਛਾਵੇਂ ਰਸਤੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਫੁੱਫੜ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ.

ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੰਛੀ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਕਦੇ ਚੁੱਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਚਿਪਸ, ਗਾਣੇ, ਕਾਲਾਂ ਦੇ ਪਲਾਟ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਕਜੁਟ ਜਾਂ ਕਠੋਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਇਕੋ ਜਾਲ ਵਿਚ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੁਣਦਾ ਹੈ.

ਜੰਗਲ ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮੇਜ਼ਬਾਨੀ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਣ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ.

ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਬਚਪਨ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਜਾਦੂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਣਾ ਇਕ ਤੋਹਫ਼ਾ ਸੀ ਜੋ ਮੈਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਕਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਕਾਸ ਦਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਪੜਾਅ, ਛਾਂਵੇਂ ਰਸਤੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਾਰਪੈਟਾਂ 'ਤੇ ਨਸਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ. ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਲਈ, ਬਰਫ਼ ਵਿਚ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਗੇੜੇ, ਛਾਤੀਆਂ ਅਤੇ ਮਸ਼ਰੂਮ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨਾ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਤਣੇ ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਕਲਾਵੇ ਵਿਚ ਲੈਣਾ.

ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ.

ਅੱਜ ਰਾਤ, ਡੈਨਵਾਲਡ ਕੈਂਪਿੰਗ (ਲੰਬੇ ਜੰਗਲ ਕੈਂਪਸਾਈਟ) ਵਿਖੇ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਾਈਜੈਨਿਕ ਸੈਰ ਕਰਨ ਲਈ ਲੈ ਗਏ, ਸਾਨੂੰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਜੰਗਲੀ ਸੂਰਾਂ ਵਾਲਾ ਇਕ ਬਾੜ ਮਿਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਛੇ ਕਤੂਰੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਲਈ ਭੱਜੇ.

ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੰਬੇ, ਤੰਗ ਸਨੌਟਸ, ਪੁਆਇੰਟ ਪੰਜੇ ਅਤੇ ਧਾਰੀਦਾਰ ਲਿਵਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਸਨ. ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਕਿਸਮਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਪਰ ਘੱਟੋ ਘੱਟ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ theੁਕਵੇਂ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿੱਚ ਲੰਘੇਗੀ ਅਤੇ ਇਹ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਭਿਅਕ ਚਚੇਰਾ ਭਰਾ, ਸੂਰ, ਜੋ ਕਿ ਤੀਬਰ ਖੇਤੀ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਦੇ ਦਹਿਸ਼ਤ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਹਨ, ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ. , ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਕ ਮਹਾਨ "ਲਗਜ਼ਰੀ" ਹੈ

ਬੁੱਧਵਾਰ 28 ਮਈ ਰਵਾਨਗੀ ਐਚ. 11 - 1.503 ਕਿਮੀ

ਅਤੇ ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ ਮੈਂ ਜਾਦੂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿਣ ਗਿਆ

ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਜੜ੍ਹਾਂ ਫੈਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲੀ ਸੂਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬਚਾਅ ਵਾਲੇ ਹਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮੈਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅਫ਼ਸੋਸ ਮੇਰੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਖਿਸਕ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਦਾਸ ਤੌਰ' ਤੇ ਕੈਂਪਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਪੈਟਰੌਲੈਂਟ ਸਕੁਐਡਰਨ ਦੁਆਰਾ ਅੱਗੇ ਕੈਨਟੀ ਦਾ.

ਪੱਧਰ. ਕੈਂਪਰ ਦੀਆਂ ਟੈਂਕੀਆਂ ਦਾ ਪੱਧਰ (ਅਤੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਵੀ) ਕੰਪਪੀਰੇਨ ਦੀ ਮੁ concernਲੀ ਚਿੰਤਾ ਹਨ. ਸਾਡੀ ਸਹਿਜਤਾ ਕੁਝ ਨੂੰ ਭਰਨ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਕਰਨ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ. ਜੇ ਸਵੇਰ ਸਾਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਹਕੀਕਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਪੂਰਨ ਸੰਤੁਲਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਯਾਤਰਾ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਅਤੇ ਅਨੰਦਮਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ.

ਇਹ ਸਵੇਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਸਵੇਰ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਿਰਵਿਘਨ, ਸਹੀ wentੰਗ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ ਸਨ. ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮੀਮਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਗਰਮ ਸ਼ਾਵਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੰਬੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਧੋ ਅਤੇ ਸੁੱਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ.

ਖਾਲੀ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਇਕ ਈਰਖਾ ਯੋਗ ਤਿੰਨ-ਤਰੀਕਾ ਤਕਨੀਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਮਾਣ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਐਸ ਐਸ ਦੇ ਬਦਲੇ ਤੋਂ ਪਨਾਹ ਦਿੱਤੀ ਹੈ.

ਇਹ ਇਕ ਚੁਟਕਲੇ ਜਾਂ ਵਿਗਾੜ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕੁਝ "ਨੀਨ" ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਅਜਿਹੇ ਇਨਕਾਰ ਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਕਿ ਅਜਿਹੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਸਨ, ਕਿ ਇਸਨੇ ਸਾਡੀ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਖੂਨ ਜੰਮਿਆ.

ਮੈਂ ਇਸ ਦਹਿਸ਼ਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਕਿ ਕੁਝ ਕਮਾਂਡਾਂ ਅਤੇ ਮਨਾਹੀਆਂ ਨੇ ਜ਼ਰੂਰ ਕੈਂਪਾਂ ਦੇ ਕੈਦੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਭੜਾਸ ਕੱ .ੀ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਇਕ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਥੇ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਾਂ ਕਿਉਂ.

ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜਰਮਨ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇਨਕਾਰ, ਪਰੰਤੂ ਜਿਸ ਨੇ ਦੁਨੀਆ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਗੜਬੜ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ. ਟਾਈਮਜ਼ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਯਾਦ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਮਿਟ ਸਕਦੀ, ਅਸਲ ਵਿਚ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਯਾਦਾਂ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਉਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਹੁਣ ਯੂਰਪ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੀਆਂ. ਇਕ ਯੂਰਪ ਸਾਡੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮਹਾਂਦੀਪ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ, ਝੜਪਾਂ ਅਤੇ ਗਲਤਫਹਿਮੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਰਕਾਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਪਰ ਨਿਰੰਤਰ, ਏਕਤਾ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ.


ਕੈਲਨ ਗਿਰਜਾਘਰ

ਕੈਲਨ ਕੈਥੇਡ੍ਰਲ (ਕੋਲੋਨ) ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਖੂਬਸੂਰਤ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ surroundedਾਂਚੇ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹੋਣ ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ.

ਇਹ ਚਮਤਕਾਰੀ theੰਗ ਨਾਲ ਬੰਬ ਧਮਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਆਸ ਪਾਸ ਦੀਆਂ ਆਧੁਨਿਕ ਇਮਾਰਤਾਂ, ਰੇਲਵੇ ਅਤੇ ਅੰਡਰਪਾਸਸ ਕਿਉਂ ਹਨ, ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸਦਾ ਸਵਰਗ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਵੱਧਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ. ਕਲਾਨ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਸਹੀ Eau de Kologne 4711 ਖਰੀਦ ਲਏ ਹਨ.

ਵੀਰਵਾਰ 29 - ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ 30 ਮਈ 2003

ਡੌਰਟਮੰਡ- ਵੇਲਟ ਹੁੰਡੇ ਅਸਟੈਲੰਗ (ਵਰਲਡ ਡੌਗ ਸ਼ੋਅ)

ਡੌਰਟਮੰਡ ਵਰਲਡ ਡੌਗ ਸ਼ੋਅ ਇਸਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ: ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਬਰੀਡਰਾਂ ਲਈ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਕ, ਸੁਧਾਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਕਬਾੜ.

ਸੁਧਾਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਿੱਟੀ ਅਤੇ ਨੀਲੀਆਂ ਪੋਰਸਿਲੇਨ ਦੀਆਂ ਪਲੇਟਾਂ ਅਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਡੈਨਮਾਰਕ ਵਿਚ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਸਹੀ ਅਤੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਸਲਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ. ਉਹ ਮਹਿੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਸੇਵਾ ਉੱਚ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਅਤੇ ਆਨੰਦਪੂਰਣ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਹਨ.


ਡੌਰਟਮੰਡ

ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਦਾ largeਾਂਚਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਹੈ, ਸੰਗਠਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਕੁਝ ਲੋੜੀਂਦਾ ਛੱਡਦਾ ਹੈ.

ਕੈਂਪਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਮੁੱਖ ਪਾਰਕਿੰਗ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਨੇੜੇ ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ. ਤਦ, ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਟਰਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸੜਕ ਦੇ ਇੱਕ ਲੰਮੇ ਪਾਸੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ, ਕੁੱਤੇ, ਮੇਜ਼, ਕੁਰਸੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਬੈਗਾਂ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਕੈਰੀਅਰ ਲੱਦਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ.

ਸਾਰੇ ਵੇਖੇ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰੀਪੇਡ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਲਿੱਪਾਂ ਰਜਿਸਟ੍ਰੇਸ਼ਨ ਕਾਰਡ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਯੋਗ. ਤੱਥ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੂਸਰੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਫੀਸ (ਈਨਾਂਗ ਕਰਾਟੇ) ਅਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸਲਈ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਮੀਮਾਂ ਲਈ ਆਈੰਗੰਗ ਕਰਾਟੇ ਦੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਬਾਕਸ ਆਫਿਸ ਨੂੰ ਭੇਜਦੇ ਹਨ.

ਸਾਰੇ ਯੋਜਨਾਬੱਧ, ਸਾਰੇ ਸੰਗਠਿਤ ... ਦਰਅਸਲ, ਭਾਵੇਂ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਹਾਲ ਵਿਖੇ ਸਵੇਰੇ (6.20 ਵਜੇ) ਪਹੁੰਚਣ ਤੇ, ਇਕ ਘੰਟੇ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਜਾਣ 'ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਪੱਕਾ ਯਕੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਬੋਨੀਟਾ ਲਈ ਰਿੰਗ ਕਿਹੜੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਏ. ਨਵਾਂ "ਦਾੜ੍ਹੀ ਵਾਲਾ" ਉਸ ਦਿਨ ਉਸ ਸਵੇਰ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੈਰੀਅਰ ਦੇ ਤਲ 'ਤੇ ਖੜਕਿਆ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੇਪਿਟੋ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸੁਰੱਖਿਆਤਮਕ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਛਾਪਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ.

ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਟੋਜੈਨਿਕ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਦਿਮਾਗੀ ਸਥਿਤੀ ਵੱਲ ਲਿਜਾਣ ਦੇ ਯਤਨ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਬਾਰੇ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਉਣ ਲਈ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਸਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਸੰਭਾਵਤ ਸੰਭਾਵਨਾ ਬਾਰੇ.

ਉਸਨੇ ਕੰਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਲਕੇ ਖੁਰਚਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਅਮੀਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਫੁਸਫਾੜਿਆਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੋ shoulderੇ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਤਿਆਧੁਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ.

ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਲੀਨ ਸੁਣ ਲਈ, ਇੰਨੀ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਮੋ shoulderੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਹੈ. ਕੁਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਕੰਮ ਬੇਹੋਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ


ਮੀਮਾਂ ਅਤੇ ਬੋਨੀਟਾ

ਉਹ ਬਰਾਬਰ ਯੋਗਤਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੰਜਵੇਂ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਰਹੀ, ਇਸ ਅਰਥ ਵਿਚ ਕਿ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲੀ ਚੋਣ ਪਾਸ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਚਾਰ ਫਾਈਨਲਿਸਟਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਰਲਿਸਟ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੋਈ .... ਚੰਗਿਆਈ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਬ੍ਰੈਤਿਸਲਾਵਾ ਵਿਚ ਯੂਰਪੀਅਨ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿਚ ਗੁੰਮ ਜਾਣ ਦਾ ਜੋਖਮ ਲੈ ਰਹੇ ਹਾਂ! ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਬੋਨੀਤਾ ਨੂੰ ਇਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਜਾਣ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਯੂਰਪ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕਰਨ, ਵਧਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਲਈ!

ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੈ-ਸੇਵਾ 'ਤੇ ਮੈਂ ਇਕ ਪੂਰਾ ਵਾਕ ਕਰਨ ਵਿਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਗਿਆ: "ਡਰੇਈ ਜ਼ੁਸਮੇਨ (ਤਿੰਨ ਇਕੱਠੇ)" ਅਤੇ ਕੈਸ਼ੀਅਰ ਦੁਆਰਾ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਕੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਟ੍ਰੇ ਦੀ ਲਾਗਤ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ.

ਮੈਂ ਟਰਕੀ ਵਾਂਗ ਖੜਕਿਆ, ਰੋਮਨੋ ਅਤੇ ਮੀਮਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਕੈਸ਼ੀਅਰ ਅਤੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕੀ ਕਿਹਾ ਸੀ ... ...

ਵੇਲਟ ਹੁੰਡੇ ਅਸਟੈਲੰਗ ਵਿਖੇ ਅਸੀਂ ਉਦਘਾਟਨ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ, ਐੱਫ ਸੀ ਸੀ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਫਿਸ਼ਰ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੇ ਭਾਸ਼ਣ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਏ. ਹੰਸ ਮਲੇਰ, ਡੌਰਟਮੰਡ ਗੇਰਹਾਰਡ ਲੈਨਗਰਮੇਅਰ ਦੇ ਬੁਰਗੋ ਮਾਸਟਰ ਅਤੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਮੰਤਰਾਲੇ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ.

ਇਹ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬਰਮਿੰਘਮ ਕਰਾਫਟਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਰਿਹਾ, 18,716 ਕੁੱਤੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤੇ, 240 ਚਿਹੁਆਹੁਆਸ ਸਮੇਤ.

ਇੱਥੇ ਵੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਕ ਅਤੇ ਇਟਾਲੀਅਨ ਚਿਹੁਆਹੁਆ ਬ੍ਰੀਡਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਪੰਚੋ ਵਿਲਾ II ਗਾਰਸੀਆ ਵੀ ਸਾਥੀ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਸਮੂਹਕਤਾ ਦੇ ਪੁਰਸਕਾਰ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚ ਤੀਜੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਆਇਆ ਸੀ.

ਸਾਡੇ ਪਿਆਰੇ ਸਪੈਨਿਸ਼ ਵਿਰੋਧੀ, ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ, ਹਾਜ਼ਰੀ ਭਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ: ਇਸ ਬਿੰਦੂ ਤੇ ਅਸੀਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਅਸੀਂ "ਚੁੰਮਣ ਅਤੇ ਜੱਫੀ" ਵੀ ਪਾਵਾਂਗੇ.

ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੀਟਿੰਗਾਂ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ, ਜਿਹੜੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਵਿਚ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕੌਮੀ ਅਤੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੋਸਤੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਆਮ ਪਾਤਰ ਹੈ: ਕੁੱਤਿਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਜਨੂੰਨ ਅਤੇ, ਅਕਸਰ, ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਜਨੂੰਨ. ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਚਾਰੇ ਕੋਨਿਆਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਅਤੇ ਇਕ ਨਿੱਘੀ ਸਦਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸੰਚਾਰਿਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁੱਤੇ ਵਿਚੋਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ.

ਮੈਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਸਲਾਂ ਦੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਵੇਖੀ, ਲਗਭਗ ਅਠਾਰਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਅਚਾਨਕ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਕਰਕੇ ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਉਸ ਰਿੰਗ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਹੋਰ ਭਾਗੀਦਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ.

ਬੱਚੇ ਦਾ ਕੁੱਤਾ ਇੱਕ ਸ਼ਹੀਦ ਸੀ: ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਤ ਕਰਨਾ ਪਿਆ, ਬਲਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭਨਾਂ ਤੋਂ ਧਿਆਨ ਭਟਕਾਉਣ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਗੋਰੀ ਅਤੇ ਗੁਲਾਬੀ "ਗੁੱਡੀ" ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ. ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਗਈ, ਉਸਨੂੰ ਫਰ ਨਾਲ ਪਕੜਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਿਆ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਕਿ ਗਰੀਬ ਕੁੱਤਾ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਦਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱ ,ਦਾ ਹੈ, ਅਚਾਨਕ ਚਲਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਛੋਟੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ.

ਇਹ ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕੋਮਲ ਸੀਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਦੋ ਮਾਸੂਮਾਂ (ਬੱਚੇ ਅਤੇ ਕੁੱਤੇ ਦੀ) ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਇਕ ਅਨੁਕੂਲ ਸਮਝ ਵਿਚ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ.

ਇਹ ਕੁੱਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਨ: ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਰੱਬ ਸਨ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਮੂਲੀ ਜਿਹੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਤੋਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਮੂਲੀ ਜਿਹੇ ਸੰਕੇਤ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਹੁਕਮ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਜਾਣ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਿਪਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਚੁਫੇਰੇ ਸਿਰ ਅਤੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ.

ਕੁੱਤੇ ਕਿੰਨੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਨ, ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਬਾਰਡਰ ਕੋਲੀਜ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨਾਲ ਨੱਚਦੇ ਹਨ.

ਇਹ ਕਿਰਪਾ, ਚਾਨਣ ਅਤੇ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੁੱਤੇ ਅਤੇ ਮਾਲਕ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਕੇਤ ਕੁੱਲ ਹੈ: ਇੱਕ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਦੂਜਾ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅਤੇ ਤਾਲਮੇਲ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ.

ਸ਼ੋਅ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਤਿਆਰੀ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਲੰਬੇ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਥਕਾਵਟ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਦਿਲਚਸਪ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਕ ਹੈ.

ਕੁੱਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨਾਲ ਫ੍ਰੀਸਬੀ ਖੇਡਦੇ ਜਾਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੇਂਦ ਖੇਡਦੇ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਬਲੂ ਬਾਰਡਰ ਬਨਾਮ ਹੌਟ ਡੌਗਸ.

ਗੇਂਦ ਇਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਗੁਬਾਰਾ ਹੈ ਜੋ ਗੋਲ ਦੀਆਂ ਨੱਕਾਂ (ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਫੁੱਟਬਾਲ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਦੇ ਸਮਾਨ) ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਅਤੇ ਗੋਲ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਚਕਦਾਰ ਅਤੇ ਦਿਮਾਗੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੁਆਰਾ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗੇਂਦ ਨੂੰ ਵਿੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਬਦਬੂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੇਂਦ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਫਲੈਟ ਹੁੰਦਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਟੀਮਾਂ ਇਸ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀਆਂ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਨਵੀਂ ਗੇਂਦ ਵੱਲ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਟ੍ਰੇਨਰ ਪਿੱਚ' ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ.

ਮੈਚ 1 ਤੋਂ 1 ਤੱਕ ਖਤਮ ਹੋਇਆ.

ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਝਾਅ ਵਾਲਾ ਪਲ ਸੀ ਗ੍ਰੇਹਾoundsਂਡਜ਼ ਤੋਂ, ਅਫ਼ਗਾਨੀਆਂ ਨੂੰ, ਬਰਜ਼ੋਈ ਤੋਂ, ਛੋਟੇ ਇਤਾਲਵੀ ਗ੍ਰੀਹਾਉਂਡਜ਼ ਤੱਕ, ਪੂਰਬੀ ਪ੍ਰਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰੇਡ ਵਿਚ ਸੰਗੀਤ, ਬੇਲੀ ਡਾਂਸ ਅਤੇ ਕਸਟਮਿumedਡ ਵਾਧੂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ.

ਗ੍ਰੇਹਾoundsਂਡਸ ਦੀ ਇਕ ਜਨਮਦਿਨ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਹੈ: ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕਦਮ ਹੋਣਗੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸ਼ਾਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਉਹ ਹੰਕਾਰ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਫਰ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਚਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਫਗਾਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਝਲਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਨੌਟਸ ਦੀ ਸੂਖਮਤਾ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੁਧਾਈ ਹੋਈ ਪਤਲੀਤਾ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚਮਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹੋਣਗੀਆਂ ਜੋ ਗ੍ਰੇਹਾoundsਂਡਸ ਨੂੰ ਇਕ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਸਲ ਬਣਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਲਗਭਗ ਸਪਸ਼ਟ, ਇਕ ਸਵਾਸ ਵਾਂਗ.

ਸ਼ਨੀਵਾਰ 31 ਮਈ ਰਵਾਨਗੀ ਐੱਚ. 10.15 - ਕਿਮੀ 1,658

ਤਕਰੀਬਨ ਇਕ ਵਜੇ ਅਸੀਂ ਕਾਸਲਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਕੇਂਦਰ ਅਤੇ ਫੁਲਦਾ ਨਦੀ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਕੈਂਪਰ ਦੇ ਨਾਲ ਪਹਾੜੀ ਤੇ ਕੈਸਲ ਦੇ ਉੱਪਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਝਰਨੇ ਦੇ ਨਾਲ 850 ਪੌੜੀਆਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਸਾਡੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ.

ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ "ਕਿਉਂਕਿ", ਕਿਉਂਕਿ ਮੀਂਹ, ਘੰਟਾ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਨਰਮਾਈ ਦੀ ਸਲਾਹ ਵੱਲ ਧੱਕਿਆ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ "ਸੁੰਦਰ ... ਸੁੰਦਰ ... ਸੁੰਦਰ" ਵਿੱਚ ਘੇਰਿਆ ਅਤੇ ਜਰਮਨਜ਼ ਨੂੰ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਵੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹਰਕੂਲਸ ਦੀ ਤਾਂਬੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵੱਲ ਪੈਦਲ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਜੋ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ, ਕੋਠੀ ਦੇ ਸਿਖਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ.


ਕਾਸਲ

ਉੱਧਰ ਤੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵੱਲ ਵਿਲੇਹਮੀਨੇ ਸਟ੍ਰੈਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਲੰਬੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਨਜ਼ਰੀਏ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ.

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਦਰਜ਼ ਗ੍ਰੀਮ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਯੋਗ ਪਿੰਡ, ਕੋਨੇ ਅਤੇ ਗਲੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਫੁਲਦਾ ਦੇ ਇਕ ਕੈਂਪ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਯਾਦਗਾਰ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਘੰਟੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗ੍ਰਹਿ ਕਸਬੇਲ ਵਿਚ ਵੇਖੀ ਸੀ.

ਇਹ ਪੱਕੇ ਪਲਾਸਟਿਕ ਦੀਵਾਰਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਗੀਚਿਆਂ, ਲੈਂਟਰਾਂ ਅਤੇ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪਰਦਾ ਕੀਤੇ ਵਰਾਂਡੇ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਕਬਜ਼ਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਇਕ ਕੈਂਪਸਾਈਟ ਸੀ: ਫੁੱਡਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਲਈ ਇਕ ਛੋਟਾ ਰਿਹਾਇਸ਼ੀ ਕੇਂਦਰ, ਜਿੱਥੇ ਖਰਚ ਕਰਨਾ ਸੀ. ਸੁਭਾਅ ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਦਿਨ.

ਇਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ ਹਰੇ ਬੋਰੀ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਬਲ inੰਗ ਨਾਲ ਨੇਪਰੇ ਚਾੜਿਆ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ, ਚੀਹੁਆਵਾਸਾਂ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ, ਜਰਮਨ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਮਾਜਕ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ, ਧੰਨਵਾਦ ਹੈ ਇਕ ਇਟਲੀ ਦੇ ਹੁਣ ਕੁਦਰਤੀ ਜਰਮਨ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਦੇ ਨਾਸ਼ਤੇ ਲਈ ਤਾਜ਼ਾ ਸੈਂਡਵਿਚ ਬੁੱਕ ਕਰਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਇਆ, ਇਕ ਲਗਜ਼ਰੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਸਮੇਂ ਸਖ਼ਤ ਰੋਟੀ ਖਾਧੀ ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਮਾੜੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ.

Come c’è capitato di rimanere senza burro.

Partendo dall’Italia, infatti, abbiamo fatto una provvista minima di latte e burro, avendo la certezza che in Germania avremmo trovato il meglio di questi prodotti.

Mai previsione fu più errata: per il latte e panne varie non c’è stato problema, ma per il burro la ricerca è stata affannosa. Quando chiedevo "butter" con la pronuncia tedesca, non inglese, sembrava dicessi una parolaccia, tanto mi guardavano ostili o neppure mi prendevano in considerazione.

Tutto quello che riuscivamo a trovare era un panetto intirizzito di margarina che, a quel punto, eravamo Mimma ed io a non voler prendere nemmeno in considerazione.

Anche al campeggio abbiamo cortesemente declinato l’offerta di margarina da spalmare sui panini freschi e ci siamo rifugiati in deliziose marmellate portateci da casa.

Siamo ripartiti accompagnati da grandi, amichevoli saluti da parte di tutti gli stanziali, che rimanevano a godersi la domenica, facendo magari un giro in canoa sul fiume.

Il mio tedesco sta raggiungendo livelli di alta conversazione. Riesco a dire: "Ich bin italienisch" (tanto per bloccare subito sproloqui in tedesco di cui non capirei un accidenti), a chiedere "Ist das Wasser warm?" (prima di entrare nella doccia ed incorrere, magari, nel solito maleficio delle docce gelate che perseguita Mimma) ed a cercare disperatamente: "Eine Italienische Zeitung" (per sapere se in patria va tutto bene e le sorti della nostra fortunata nazione continuano ad essere condotte con illuminata maestria.)

Gli unici due giornali, che siamo riusciti a procurarci finora, ci dicono di sì, che possiamo stare tranquilli e viaggiare sereni, assistiti dalla certezza che in Patria è tutto sotto controllo e, al nostro ritorno, troveremo tutto in ordine. Meno male!

Domenica 1 giugno partenza h.10 – Km 1.840

Oggi abbiamo visitato due città veramente belle: Fulda in Assia e Würzburg in Franconia.

Fulda ha una Cattedrale circondata da una piazza ampia e solenne che la valorizza, al contrario di Colonia dove la Cattedrale è umiliata da soffocanti sovrastrutture moderne. Anche il centro di Fulda è piacevole, caratterizzato dalle facciate aguzze delle sue case a graticcio, con finestrine ornate e decorate da deliziose tendine, ciondoli appesi, fiori o piante.


Cattedrale di Fulda

Le tende alle finestre, che per noi sono una barriera contro gli sguardi indiscreti, in Germania sono motivo d’ornamento per la finestra, la finestra è motivo d’ornamento per la casa e la casa, con le sue finestrine vezzose, è motivo d’ornamento per la strada. Così come ornamentali sono i giardini delle città, carichi di colori, fiori e zampilli o i giardinetti delle abitazioni che, per quanto minuscoli possano essere, sono tanto più tenuti con amorevole cura ed attenzione.

Nella cura del loro immenso patrimonio di verde e di fiori, i Tedeschi esprimono tutto il loro amore ed il loro rispetto per la natura. Hanno dei parchi e dei boschi invidiabili, profumati di terra, di muschio o di alberi in fiore, anche nel centro delle città e se li godono, li vivono, li abitano gioiosamente, consapevoli di possedere una grande, verde ricchezza.

Würzburg è una città tutta da vedere, dalla splendida Residenz al Dom, fino alla Domstrasse che conduce al ponte sul Meno, dominato dalla poderosa struttura della fortezza di Marienberg


Würzburg


Marienkapelle

Alla Marketplatz, la Marienkapelle, esempio sublime di kitsch, tutta bianca e rosina, con le gugliette di panna e zucchero colorato, ha strappato a Romano un toscanissimo: "…Bella!…Madonna ragazzi!…", che ci ha fatto scoppiare fragorosamente a ridere in mezzo alla piazza, richiamando l’attenzione degli avventori domenicali, che seduti su panche, di fronte a lunghi tavoli rettangolari dalle sgargianti tovaglie di plastica rossa, trascorrevano la serata festiva, allegramente scolandosi pinte di birra e litri di vino del Meno.

Il gusto kitsch ti accompagna burlescamente ammiccante in tutte le città tedesche.

Arrivano persino a tingere gli obelischi di pietra grigia del solito colore rosina "trà sù de ciocch" (vomito d’ubriaco, in dialetto milanese), caratteristico di tanti loro edifici. Ormai non lo commentiamo nemmeno più, perdonando loro ogni grossolanità stilistica, perché la espiano, compensandola, con la bellezza dei loro fiori, dei loro parchi, dei loro boschi.

Lunedì 2 giugno partenza h.10,30 – Km 2,120

Solenni, maestose, ascetiche sono riapparse all’improvviso, dietro a morbide colline boscose, le Alpi. Magnifiche nel loro distacco lunare, nella loro imperiosa crudezza. Siamo prossimi al confine austriaco, nelle vicinanze di Füssen, in Tirolo.

Il paesaggio è cambiato: laghi e laghetti di acque cristalline si aprono improvvisi in mezzo ai prati e placide mucche, pesanti di latte, vi sostano pensose.

A sinistra, in lontananza, si stagliano i primi due castelli di Ludwig di Baviera: Hobermergau e Neuschwanstein

Anni fa, proprio da Pianbosco, partimmo con le nostre figlie per percorrere l’"Alpenstrasse" e visitare tutti i castelli di Ludwig.

Soleda e Samanta avevano da poco cominciato lo studio del Tedesco al liceo linguistico e m’insegnarono, durante quel viaggio, i primi rudimenti della pronuncia tedesca, nell’approfondimento della quale continuai a tormentarle durante tutto il viaggio. Rimpiansero subito di avermi iniziato alle delizie dei suoni gutturale e delle combinazioni di vocali, che esprimono suoni diversi da quelle che appaiono.

Visitammo tutti i castelli di Ludwig, compresi Linderhof e quello sul lago di Herrensee.

Ammirammo Monaco e la sua Fiera settembrina dei fiori, stupefacente per la fantasia di colori, composizioni e strutture da giardino.

Ci spingemmo fino a Dachau e poi, in Austria a Mathausend, immergendoci in un’atmosfera di silenzi e bisbigli, per ascoltare i quali trattenevamo i battiti del nostro cuore. Silenzi e bisbigli che ancora ristagnavano nell’aria dopo l’orrore, come se l’eco dei lamenti e delle urla di chi tanto vi soffrì, non volesse allontanarsi mai più da quei campi di sterminio.

"Arbeit macht frei" c’era scritto all’ingresso di tutti i lager: il lavoro rende liberi.

A Berchtesgaden ci elevammo al " Eagle nest" (nido d’aquila) del Führer, spaziando su un panorama di vette inviolate, vasto e grandioso, e ci calammo nelle sue miniere di sale, costretti a vestirci come minatori ed ad utilizzare strani trenini e scivoli, come mezzi di trasporto. Infine una sera, smarriti nei boschi austriaci in cerca di una Gasthaus, facemmo un’incontro indimenticabile: uno splendido cervo ci attraversò la strada, illuminato in pieno dai nostri fari.

Gustavamo prime colazioni laute e succulente, non negandoci nulla di quello che le generose Gasthaus bavaresi ci offrivano, mentre in Austria terminavamo i nostri pranzi con le delizie della pasticceria austriaca, dalla Sacher Torte allo Strüdel mit Sahne.

Soleda ed io, rapite da tante seduzioni, tornammo a Pianbosco ingrassate di due chili e mezzo, ma senza rimpianti, se non quello di non poter proseguire le nostre inappagabili escursioni mangerecce.

Martedì 3 giugno 2003 partenza h. 8,30- Km 2.640

Ancora una notte in un autogrill fra i monti vicino Bolzano e fra alcune ore a Siena.

Sentiamo che il viaggio è finito e desideriamo concluderlo il più in fretta possibile.

I livelli non sono più un problema, le docce calde neanche, la lingua tanto meno.

Ieri alle diciassette e quarantacinque siamo stati riassorbiti dal ciclone Italia.

Abbiamo ricominciato subito a pagare salati pedaggi autostradali (in Germania le Autobahn sono gratuite) ed abbiamo cominciato subito ad essere incalzati da guidatori estrosi, che superano da destra e da sinistra.

Respiriamo di nuovo l’aria di frenetica, inarrestabile attività cui siamo abituati. Guardiamo i panorami familiari con occhi d’amore e di rabbia: vorremmo per il nostro paese un presente e un futuro migliore, ma ci riemergiamo, invece, nella meschinità dei soliti litigi, nelle laceranti inconcludenti contrapposizioni della classe politica.

I giornali ci confermano che i nostri politici vegliano su di noi lavorando per il nostro futuro ed il nostro benessere.

I clandestini disperati continuano a sbarcare in massa, sulle nostre coste in cerca di un "domani" che non troveranno.

I fautori del federalismo-secessionismo rifiutano l’Inno di Mameli che non riconoscono come Inno Nazionale, mentre i "residuati" della Monarchia, ringalluzziti dal ritorno dell’ex famiglia reale, non si riconoscono nella Festa della Repubblica e protestano contro le celebrazioni del 2 giugno. Come italiana mi sento stanca, stanca di essere presa in giro dai potenti, disillusa dalla malafede e dall’ipocrisia, in mezzo ai quali si è srotolata la mia vita.

Mio padre, da sincero socialista d’inizio novecento, sperava tanto nel "Sol dell’avvenire": morì rabbuiato ed immalinconito all’inizio degli anni ’80.

Negli anni ’90 tangentopoli e l’innamoramento dell’Italia per un magistrato di Mani Pulite, poi via Mani Pulite e l’innamoramento dell’Italia per l’"Unto del Signore"

Il capitalismo spudorato o le dittature feroci a dominare il pianeta……ma la speranza,… la speranza di una più equa distribuzione della ricchezza, in una vita migliore per tutti, dov’è finita?

Qua si muore d’obesità, di là si muore di fame e di sete. "A chi tocca ‘un brontoli!" dice un proverbio toscano. E’ colpa di tutti, non è colpa di nessuno, chi ha fede rimette tutto all’aldilà e chi non ce l’ha subisce o se ne fa una ragione.

La memoria delle paci montane, dei silenzi boschivi, del flusso lento dei fiumi, scivola all’indietro dalle nostre spalle e si snoda in un nastro ondeggiante d’immagini, che son già ricordi.

Erinnere, sì ricorda, gli istanti di viaggi vissuti, i contatti di vita inattesi, che per un attimo si sono incrociati per poi separarsi di nuovo, per sempre.

Il cameriere kosovaro di Fulda, che parlava bene l’Italiano, per aver lavorato dodici anni in Italia, e che aveva salvato con i suoi guadagni, dalla guerra e dalla fame, la sua famiglia in Kosovo.

L’operaio sardo del comune di Colonia, che dopo più di quaranta anni trascorsi a lavorare in Germania, aspettava solo la pensione per poter tornare in Italia od il parrucchiere marchigiano, che ci procurò i panini freschi per la colazione al campeggio sul Fulda e che, dopo un’intera vita trascorsa in Germania, non aveva nessuna intenzione di rientrare in Italia, ma preferiva rimanere in terra tedesca, dove ormai si sentiva a casa.

Erinnere, ricorda, l’incanto della natura e il kitsch dei monumenti, la grandezza di un popolo di filosofi, letterati e musicisti e la manovrabilità della sua mente e della sua volontà se un Führer delirante riesce ad impossessarsene, ammaliarle e corromperle con l’esaltazione del " Deutschland, Deutschland uber alles".

Erinnere, ricorda, la cordialità di molti e la grinta glaciale di alcuni, a cui comunque hai regalato e ti hanno regalato, istanti della propria vita.

ERINNERE!

Alba Raggiaschi

Nota
Questo articolo è state inviato da un nostro lettore. Se pensi che questo violiil Diritto d'autore o la Proprietà intellettuale o il Copyright preghiamo di avvisarciimmediatamente scrivendo all'indirizzo [email protected] . Grazie


Video: S1 E31: My fave tools to love being in your skin